Artikelen
Dramademocratie?
- Gegevens
- Gepubliceerd op maandag 27 oktober 2008 00:00
Walter Pauli’s analyse (DM 25/10/08) over de zeer beperkte macht die de(Belgische) politici hebben om de internationale kredietcrisis het hoofd te bieden, legt helder en correct de vinger op de wonde. Geheel terecht klaagt in het tweede deel van zijn analyse de hypocrisie van premier Leterme aan die tot drie keer toe verklaart dat hij “verontwaardigd en boos” is over de 4 miljoen euro ontslagvergoeding van mr. Mittler, maar verder niets doet met die verontwaardiging. Groen! was verontwaardigd en boos over die reactie van de eerste minister.
Groot was echter mijn verbazing toen ik las dat Pauli het voorstel van Jean-Marc Nollet en mijzelf ook al onder “dramademocratie” catalogeert. Met een zin haalt Pauli zijn eigen redenering onderuit: dramademocratie is iets aankondigen waarvan je weet dat het nooit realiseerbaar is en je dus geen enkel (wetgevend) initiatief moet nemen.
Jean-Marc Nollet en ikzelf werkten reeds vanaf het begin van oktober aan ons voorstel op een moment dat de eerste ontslagvergoedingen begonnen te vallen. Op veertien november, lang voor de “verontwaardiging” van premier Leterme, werd het officieel neergelegd in de Kamer. Pas vorige week kreeg het (een beetje) persaandacht. “Weinig drama, veel democratie,” lijkt mij eerder van toepassing.
Anders dan de “verontwaardiging” van premier Leterme is ons voorstel immers wel realiseerbaar en zeer snel en eenvoudig in te voeren. Omdat wij de exorbitante ontslagvergoedingen via de fiscus willen aanpakken, kan de Staat wel op wettelijke wijze de 4 miljoen van Mittler of de 2 miljoen van Votron terugvorderen. Terwijl die laatste twee miljoen met het voorstel van minister Van Quickenborne bijna zes miljoen zou bedragen! Tot daar de verontwaardiging.
De reactie van Pauli op ons voorstel verwondert me. Waarom zou een belasting van 100% in deze niet relevant zijn? Ontslagvergoedingen dienen om mensen die hun job kwijt raken te ondersteunen bij het zoeken naar een nieuwe job. Arbeiders en bedienden bij Volkswagen Vorst bijvoorbeeld. In ons voorstel gaat het over mensen die sowieso al een jaarloon opstrijken van minstens € 250 000! Niet direct hongerlijders, dus. En zij krijgen een ontslagvergoeding die maximum € 250 000 kan bedragen. Alles wat daarboven ligt wordt belast.
Terecht wordt in deze krant regelmatig de grote scheiding tussen de toplonen en de lonen van de”gewone” werknemers aangeklaagd. Terecht wordt er op gewezen dat een dergelijke grote kloof nefast is voor de werksfeer en het vertrouwen van de werknemers in de bedrijfsleiding. Terecht heeft deze krant al verscheidene malen de graaicultuur van sommige CEO’s aangeklaagd. Waarom zou het dan niet economisch relevant zijn om daar ook echt iets aan te doen?