Het cynisme van de Maddens-doctrine overheerst eens te meer het interview in Le Soir (3/12/09) van N-VA-voorzitter Bart De Wever. Het Vlaanderen van De Wever en Maddens plooit zich op zichzelf terug in de ijdele hoop zo het bestaan van de grote buitenwereld te ontkennen. Maar de Maddens-doctrine heeft zelfs voor de Vlaams-nationalisten niets opgeleverd. De laatste maanden groeit een meerderheid in de Wetstraat die kiest voor een andere aanpak, zeg maar de aanpak van wijlen Hugo Schiltz. Zo waren er verschillende constructieve uitspraken, zowel langs Vlaamse zijde als bij Franstalige partijen als Ecolo en PS. Dat is heel goed nieuws voor Vlaanderen.

Politicoloog Dave Sinardet stelde in zijn column (DS 12/11) fundamentele vragen bij Vlaams Minister voor Sport Bert Anciaux’ pogingen om louter om nationalistische redenen de Belgische Voetbalbond te splitsen. Uiteraard ontkende de minister een dag later (DS 13/11) dat zijn plannen om de KBVB op te delen in een Vlaamse en een Waalse liga ook maar iets met ideologie te maken hebben. Aan vieze woorden als ideologie of nationalisme maken heren van stand zich immers niet vuil. Helaas noemt de minister geen enkele gegronde reden waarom een splitsing nodig is om eindelijk de Vlaamse clubs volwaardig te ondersteunen. Die redenen zijn er dan ook niet.

Door zondagmorgen officieel uit de dialoog tussen de gemeenschappen te stappen, bevestigt de N-VA wat velen reeds lang vermoedden: deze separatistische partij wil geen communautaire onderhandelingen voeren, ze wil gewoon het einde van België. Vijftien lange maanden heeft de politieke klasse meegespeeld in het destructieve spel van Bart De Wever, terwijl het land wegzinkt in een budgettaire crisis.