Halfrond
Regering laat zware erfenis achter
- Gegevens
- Gepubliceerd op maandag 03 mei 2010 09:55
Parlementair werk is niet alleen reactief, maar zeer vaak ook pro-actief. Vorige week was de grote vraag natuurlijk: wordt de alarmbelprocedure tijdens de plenaire vergadering geluid of niet? Uiteindelijk werd de procedure voor aanvang van de plenaire zitting opgestart. Dit verhinderde een nieuwe stemming van gemeenschap tegen gemeenschap, die de gemoederen enkel verder zou verhitten. Maar het verhinderde tevens dat Stefaan Van Hecke een toespraak kon houden over BHV, de voorbije legislatuur, de vele onafgewerkte werven van Leterme I en II en natuurlijk, de rol van de N-VA en het FDF in deze saga. Maar niet getreurd, speciaal voor de fans publiceren we hier de toespraak die er nooit geweest is.
Voorzitter, Collega’s, chers collègues,
Het theater dat we vandaag in dit halfrond meemaken, is slecht. En dat om meerdere redenen. Het is slecht omdat de hoofdrolspelers op de regeringsbanken zitten, ook al hebben ze de voorbije drie jaar niet geregeerd. Het is slecht omdat de totale impasse waarin we nu verzeild geraakt zijn, onze welvaart en ons sociaal stelsel onder ontoelaatbaar grote druk zetten. En het is slecht, omdat het voortvloeit uit het opbod van extremistische partijen die onze samenleving ondermijnen.
Collega’s,
Deze regering is in chaos geboren, ze heeft in wanorde geregeerd en ze is vechtend ten onder gegaan. De meerderheidspartijen hebben het welzijn en de welvaart van dit land opgeofferd voor hun eigen strategische spelletjes. Dat er geen hervorming van onze staat en onze samenleving gekomen is, is dan ook de verantwoordelijkheid van deze ruziemakende meerderheidspartijen. De regering laat een zeer zware erfenis achter voor de volgende legislatuur.
Als oppositiepartijen hebben Groen! en Ecolo steeds hun bereidwilligheid getoond om op zoek te gaan naar oplossingen voor de vele problemen waarmee dit land geconfronteerd werd. Als enige Vlaamse oppositiepartij zaten we mee aan de onderhandelingstafel om stappen te zetten in de staatshervorming en om eindelijk de kieskring Brussel – Halle – Vilvoorde te splitsen. Want laten we duidelijk zijn, Groen! wil een splitsing van die kieskring. We zaten mee aan tafel met minister voor Justitie De Clerck in de Atomiumwerkgroep om de broodnodige hervorming van het gerecht te realiseren. Maar ook nu weer raakten de meerderheidspartijen het niet eens. Behoort het zoeken naar oplossingen nog wel tot de politieke wil van de voorzitters van deze meerderheidspartijen?
Wat is er gebeurd met al die grote hervormingen die deze regering zou doorvoeren? Niets, niets, niets! Dit land heeft nochtans nood aan grondige hervormingen. We stemmen daarom best een brede lijst van grondwetsartikels die in de volgende legislatuur hopelijk wel herzien kunnen worden.
Onze justitie is niet meer mee met de technologische en maatschappelijke ontwikkelingen van de 21ste eeuw. Het financieel beheer van de staat is een ramp, waardoor de staatsschuld, de schuld die we met zijn allen dragen, steeds maar groter wordt. Geen enkele meerderheidspartij lijkt de betaalbaarheid van de pensioenen nog ernstig te nemen, en al helemaal de bevoegde minister niet. En natuurlijk, die grote hervorming van de staat is nog geen stap dichterbij.
Groen! heeft meegewerkt aan verscheidene hervormingen, maar de meerderheidspartijen hebben iets anders gedaan: ze hebben elkaar enkel stokken in de wielen gestoken.
Voorzitter, Collega’s,
Vorige week riepen de werkgevers en werknemersorganisaties, verenigd in de Groep van Tien, de politici op om een oplossing te vinden voor de crisis. De oproep kreeg echter zeer weinig gehoor. Terwijl deze sociale partners toch reeds jaren de basis leggen voor ons consensusmodel en onze sociale welvaart. Ze zijn uiterst bezorgd om de mogelijke gevolgen van de huidige politieke crisis op het economisch weefsel. Kunnen we hen ongelijk geven in deze economisch penibele tijden?
Blijkbaar zijn we nu zover gekomen dat onze sociale welvaartsstaat in gevaar gebracht kan worden, niet om een institutioneel probleem op te lossen, maar om partijstrategie te dienen. Men zou verwachten dat de oproep van de werknemersorganisaties sommigen aan het denken zou zetten om hun eigen verkiezingslogica opzij te zetten en constructief mee te werken aan een oplossing. Men zou kunnen denken dat de oproep van de werkgeversorganisaties anderen tot bezinning zou brengen en hen laat kijken hoe ze stabiliteit kunnen verzekeren.
De verantwoordelijkheid voor deze institutionele en economische crisissituatie is enorm.
Voorzitter, Collega’s,
Met extremisten valt niet te handelen. Helaas hebben beide gemeenschappen in ons land politici die het extremisme innig omhelzen. En dat uit zich ook in onaanvaardbaar taalgebruik. Elk conflict begint met verbale agressie. Wat we de laatste weken en maanden hebben moeten aanhoren, is onaanvaardbaar. Wie vergelijkt nu zomaar een hele taalgroep met nazi’s? Is het nog ernstig om een analogie te maken tussen een politicus van de andere taalgroep en een kinderverkrachter? Spreekt men over een partij van de eigen taalgroep in toilettermen?
Dit soort taalgebruik hoort niet thuis in een volwassen democratie.
Maar het verwondert ons niet van de heren De Wever en Maingain. Zij versterken daarmee immers enkel de haat waarop hun electorale succes gebouwd is. Zij zorgen ervoor dat oplossingen onmogelijk worden, omdat anders hun politieke bestaansreden voorbij is. Maar bovenal, zij kunnen niet overleven zonder elkaar. Wie zouden ze anders moeten haten?
De extremisten versterken elkaar en verslinden ieder die zich niet volmondig achter hen schaart. De groenen weigeren in dit vernietigende discours mee te gaan. Laat het duidelijk zijn. Als het FDF niet bestond, dan zou Bart De Wever het uitvinden. Als de N-VA niet bestond, dan zou Olivier Maingain het uitvinden.